مدالی که ریاضیدانان تراز اول جهان را با آن می‌شناسند

[ad_1]

مدال “فیلدز” که نام رسمی آن “مدال بین‌المللی اکتشافات برجسته در ریاضی” است، توسط «جان چارلز فیلدز» (۱۸۶۳–۱۹۳۲)، پروفسور ریاضیات دانشگاه “تورنتو”، پایه‌گذاری شد.

به گزارش عطنا به نقل از ایسنا، مدال فیلدز هر چهار سال یک بار در “کنگره بین‌المللی ریاضی” به ریاضیدان‌های برجسته زیر ۴۰ سالی اعطا می‌شود که دستاورد قابل‌توجهی در علم ریاضیات داشته‌اند.

در سال ۱۹۲۴ “کنگره بین‌المللی ریاضیات” در تورنتو تصویب کرد که در هر بار برگزاری این کنگره، دو مدال طلا به ریاضیدانان جوان دارای کشف مهمی در ریاضی اعطا شود. پروفسور جی سی فیلدز، ریاضیدان کانادایی که در این سال دبیر کنگره بود، پیشنهاد پایه‌گذاری این جایزه را داد و سرمایه لازم برای تثبیت کردن مدال فیلدز را تامین کرد و این مدال هم به افتخار خود وی نامگذاری شد.

در سال ۱۹۶۶ توافق شد که با هدف بسط دادن تحقیقات در زمینه ریاضی، در هر بار برگزاری کنگره بین‌المللی ریاضیات، چهار مدال به چهار نامزد برتر اعطا شود.

مدال فیلدز معمولا نزدیک‌ترین جایزه به جایزه نوبل به شمار می‌آید و همراه با یک جایزه ۱۵ هزار دلار کانادا به برندگان اعطا می‌شود. این جایزه اولین بار در سال ۱۹۳۶ به دو ریاضیدان به نامهای لارس آلفورس و جسی داگلاس اهدا شد و از سال ۱۹۵۰ تاکنون به طور منظم اهدا شده است.

جایزه نوبل توسط شیمیدان سوئیسی و مخترع دینامیت به نام آلفرد نوبل پایه‌گذاری شد اما نوبل چون مخترع و صنعت‌گر بود، جایزه‌ای برای ریاضیات در نظر نگرفت و به ریاضی یا علوم نظری علاقه‌ای نداشت. در واقع، جوایز نوبل برای دانشمندانی در نظر گرفته شده که اختراعات و کشفیات‌شان بالاترین فایده عملی را برای بشریت داشته باشند.

فیلدز، شاخص مهمی در حوزه تحقیقات علم ریاضیات به شمار می‌آید و تعداد قابل توجهی از برندگان آن اغلب در حوزه‌های بسیار انتزاعی مانند هندسه جبری و توپولوژی جبری فعالیت داشته‌اند.  تقریبا نیمی از این افراد در “موسسه مطالعات پیشرفته” (Institute for Advanced Study) در پرینستون مشغول به تحقیق بوده‌اند.

در پشت مدال هم یک جمله لاتین با معنی “ریاضی‌دانان سراسر جهان به اتفاق، این جایزه را به دلیل آثار برجسته تقدیم می‌دارند” درج شده است.

“کمیته مدال فیلدز” توسط” کمیته اجرایی اتحادیه بین‌المللی ریاضیات” (IMU) انتخاب می‌شود و رئیس آن معمولا رئیس اتحادیه بین‌المللی ریاضی است. نام رئیس کمیته رسانه‌ای می‌شود اما اسامی اعضای دیگر آن تا قبل از اعطای مدال در کنگره ریاضی افشا نمی‌شود.

این مدال از طلا ساخته شده و روی آن تصویری از نیمرخ ارشمیدس به همراه نامش و جمله‌ لاتین”TRANSIRE SUUM PECTUS MUNDOQUE POTIRI” با مضمون “خود را بشناس تا جهان را دریابی” حک شده است.

در پشت مدال هم یک جمله لاتین با معنی “ریاضی‌دانان سراسر جهان به اتفاق، این جایزه را به دلیل آثار برجسته تقدیم می‌دارند” درج شده است.

همچنین در پشت مدال تصویری از یک شاخه‌ زیتون به چشم می خورد و در پشت شاخه‌ زیتون هم تصویری از یک کره است که در یک استوانه با ارتفاع و قطر قاعده‌ای برابر قطر کره محاط گشته است. ارشمیدس ثابت کرد این کره حجمش دقیقا برابر دوسوم حجم استوانه است و مساحتی برابر دوسوم مساحت استوانه دارد.

جایزه‌ فیلدز به نسبت سایر جوایز علمی ازجمله آبل و نوبل دارای ارزش مادی بالایی نیست با این‌ حال ارزش معنوی این جایزه به قدری بالاست که از سال ۱۹۳۶ ریاضی‌دانان تراز اول جهان را با کسب این جایزه می‌شناسند.

مریم میرزاخانی، اولین زن در دنیاست که موفق شد این جایزه را از آن خود کند. آرتور آویلا (Artur Avila) نیز اولین دانشمندی است که از آمریکای لاتین برنده این جایزه شده است.

میرزاخانی در سال ۲۰۱۴ به دلیل انجام تحقیقات در زمینه «دینامیک و هندسه سطوح ریمانی و فضاهای پیمانه‌ای آنها» برنده مدال فیلدز شد. زمینه تحقیقاتی وی مشتمل بر نظریه “تایشمولر”، هندسه “هذلولوی”، نظریه “ارگودیک” و هندسه “هم‌تافته” بود.

برندگان جایزه فیلدز از سال ۱۹۳۶ تا ۲۰۱۴ عبارت اند از:

سال ۱۹۳۶: لارس والریان آلفورس (Lars Valerian Ahlfors) از دانشگاه هاروارد و جسی داگلاس (Jesse Douglas) از موسسه فناوری ماساچوست.

سال ۱۹۵۰: لران شوارتس (Laurent Schwartz) از دانشگاه نانسی. آتله سلبرگ (Atle Selberg) از موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون.

سال ۱۹۵۴: کونیهیکو کودایرا (Kunihiko Kodaira) از دانشگاه پرینستون. ژان-پیر سر (Jean-Pierre Serre) از دانشگاه پاریس.

سال ۱۹۵۸: کلاوس فریدریش راس (Klaus Friedrich Roth) از دانشگاه لندن. رنه تام (René Thom) از دانشگاه استراسبورگ.

سال ۱۹۶۲: لارش وی هرماندر(Lars V. Hörmander) از دانشگاه استکهلم. جان ویلارد میلنور (John Willard Milnor) از دانشگاه پرینستون.

سال ۱۹۶۶: مایکل فرانسیس آتیا (Michael Francis Atiyah) از دانشگاه آکسفورد.  پل جوزف کوهن (Paul Joseph Cohen) از دانشگاه استنفورد. الکساندر گروتندیک (Alexander Grothendieck ) از دانشگاه پاریس. استیو اسمیل (Stephen Smale) از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی.

سال ۱۹۷۰: آلن بیکر (Alan Baker) از دانشگاه کمبریج. هیسوکه هیروناکا (Heisuke Hironaka) از دانشگاه هاروارد. سرگئی پی. نووینکوف (Serge P. Novikov) از دانشگاه مسکو. جان گریگز تامپسون (John Griggs Thompson) از دانشگاه کمبریج.

سال ۱۹۷۴: انریکو بومیه‌ری (Enrico Bombieri) از دانشگاه پیزا. دیوید برایانت ممفورد (David Bryant Mumford) از دانشگاه هاروارد.

سال ۱۹۷۸: پیر رنه دلین (Pierre René Deligne ) از پژوهشگاه علوم پیشرفته در فرانسه. چارلز لوئیز ففرمان (Charles Louis Fefferman ) از دانشگاه پرینستون. گریگوری الکساندرویچ مرگلیس (Gregori Alexandrovitch Margulis) از دانشگاه مسکو. دانیل جی. کوئیلن (Daniel G. Quillen ) از موسسه فناوری ماساچوست.

سال ۱۹۸۲: آلن کن (Alain Connes) از پژوهشگاه علوم پیشرفته فرانسه. ویلیام پی ثرستن (William P. Thurston)  از دانشگاه پرینستون. شینگ-تونگ یائو (Shing-Tung Yau) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون.

سال ۱۹۸۶: سایمون دونالدسون (Simon Donaldson) از دانشگاه آکسفورد. گرد فالتینگس (Gerd Faltings) از دانشگاه پرینستون. مایکل فریدمن (Michael Freedman) از دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیه‌گو.

سال ۱۹۹۰: ولادیمیر درینفلد (Vladimir Drinfeld) از موسسه فیزیک خارکف. وان آر جونز (Vaughan Jones) از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی. شیگه‌فومی موری (Shigefumi Mori ) از دانشگاه کیوتو. ادوارد ویتن (Edward Witten) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون.

سال ۱۹۹۴: پیر-لوئی لیون (Pierre-Louis Lions ) از دانشگاه پاریس-دوفن. ژان-کریستف یوکوز (Jean-Christophe Yoccoz) از دانشگاه پاریس-جنوب در فرانسه. ژان بورگن (Jean Bourgain) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون. افیم زلمانوف (Efim Zelmanov) از دانشگاه ویسکانسین.

سال ۱۹۹۸: ریچارد ایی. بورچردز (Richard E. Borcherds) از دانشگاه کمبریج. دبلیو. تیموتی گاورز (‌ W. Timothy Gowers) از دانشگاه کمبریج. ماکسیم کنتسویچ از پژوهشگاه علوم پیشرفته در فرانسه. کورتیس تی مک مولن (Curtis T. McMullen) از دانشگاه هاروارد.

سال ۲۰۰۲: لوران لافورگ (Laurent Lafforgue) از پژوهشگاه علوم پیشرفته در فرانسه. ولادیمیر وایودسکی (Vladimir Voevodsky) از موسسه مطالعات  پیشرفته در پرینستون.

سال ۲۰۰۶: آندری اکونکوف (Andrei Okounkov) از دانشگاه پرینستون. گریگوری پرلمان (Grigori Perelman) از روسیه که جایزه را تحویل نگرفت. ترنس تائو (Terence Tao) از دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس. وندلن ورنر (Wendelin Werner) از دانشگاه جنوب-پاریس در فرانسه. ایلان لیندن اشتراوس.

سال ۲۰۱۰: نگو باو چائو (Elon Lindenstrauss) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون. استانیسلاو سمیرینف (Stanislav Smirnov) از دانشگاه ژنو سوئیس. سدریک ویلانی (Cédric Villani) از اکول نرمال دو سوپریور در لیون و موسسه انه آنری یوانکاره.

سال ۲۰۱۴: مریم میرزاخانی از دانشگاه استنفورد. آرتور آویلا (Artur Avila) از دانشگاه پاریس دیدرو. مانجول بارگاوا (Manjul Bhargava) از دانشگاه پرینستون. مارتین هایرر (Martin Hairer) از دانشگاه وارویک.

[ad_2]

لینک منبع

جوان اما حرفه‌ای/ ایسنا مورد اعتمادترین خبرگزاری کشور است

[ad_1]

معاون آموزش ایسنا در نشست «بررسی آموزش ارتباطات ایران و مالزی»:

عباس خش‌اندیش ضمن اشاره به تاریخچه این خبرگزاری، موفقیت ایسنا را نتیجه تأکید بر استفاده از نیروهای جوان و بی‌تجربه خواند و از ایده شکل‌گیری آن گفت.

به گزارش عطنا، عباس خش‌اندیش، معاون آموزش ایسنا در نشست «آموزش ارتباطات و رشته‌های آن در ایران و مالزی» با اشاره به اینکه ۱۸ سال از شروع آموزش روزنامه‌نگاری در خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) می‌گذرد، گفت: به نظر می‌رسد تجربه اتفاقی که در ایسنا رخ داد، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

وی افزود: ایسنا سال ۱۹۹۹ به عنوان دومین خبرگزاری ایران و اولین خبرگزاری غیر دولتی کشور کارش را آغاز کرد که در آن زمان، دو سال از انتخابات سال ۷۶ و تحولات آن زمان گذشته بود و ما با فضای نسبتاً باز مطبوعات مواجه بودیم که رسانه‌های مکتوب در کشور رشد زیادی داشتند.

وی با بیان اینکه در آن زمان فقط خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) وجود داشت و رسانه‌هایی وجود نداشتند که بتوانند مطبوعات تازه‌تأسیس را تغذیه کنند، گفت: ایرنا به شکل سنتی کار می‌کرد به همین دلیل در تابستان ۱۳۷۸ جمعی از دانشجویان به مدیریت ابوالفضل فاتح، تصمیم گرفتند فعالیت جدید رسانه‌ای را مبتنی بر ارسال اخبار در وب آغاز کنند.

تأکید ما استفاده از نیروهای جوان و بی‌تجربه بود

خش‌اندیش اضافه کرد: یکی از اصول ایسنا تأکید بر استفاده از دانشجویان بود چون معقتد بودیم در آن فضا دانشجویان، غیروابسته‌ترین و آماده‌ترین نیروهای فعال در حوزه رسانه‌ای هستند و بر همین اساس تلاش کردیم با استفاده از دانشجویان سراسر کشور، فعالیت رسانه‌ای جدیدی را با عنوان «خبرگزاری» آغاز کنیم.

معاون آموزش ایسنا با اشاره به اینکه از نظر بسیاری استفاده از نیروهای جوان و بی‌تجربه در شرایط سال ۷۸ معقول به نظر نمی‌رسید، تشریح کرد: ما اصرار داشتیم از نیروهای جوانی استفاده کنیم که پیش از آن در جایی کار نکرده‌اند، لذا با مسئله جدیدی روبه‌رو شدیم.

وی ادامه داد: دانشجویانی که حتی در رشته‌های مرتبط، مانند روزنامه‌نگاری و ارتباطات تحصیل کرده بودند در عمل نیازهای ما را برآورده نمی‌کردند، ما احساس می‌کردیم صرفا با آموزش‌های رسمی دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی نمی‌توانیم از دانشجویان انتظار کار حرفه‌ای داشته باشیم.

خش‌اندیش اظهار کرد: به همین علت ما مجبور شدیم نظام آموزش عالی داخلی ایسنا را براساس نیازهای خود طراحی کنیم که قرار بود ما جوانان  ۱۹ تا۲۰ ساله‌ای را برای ورود به یکی از حساس‌ترین مشاغل دنیا آماده کنیم.

وی با بیان اینکه در ابتدا از دانشجویان برای حضور در دوره‌های ۳۰ ساعته ایسنا دعوت کردیم، گفت: محتوای این دوره صرفا تأکید بر آن بخش از متون آموزشی بود که می‌شد با آن کار کرد. در واقع ما مجبور شدیم دانشجویان را از بخش نظری دور کنیم و به جنبه‌هایی بپردازیم که در کار حرفه‌ای روزانه‌شان مفید باشد.

ایسنا در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ رتبه اول و در سال جاری رتبه دوم خبرگزاری‌های کشور را به دست آورده است.

معاون آموزش ایسنا افزود: پس از این دوره، افراد برتر کلاس‌ها، وارد انجمن دانشجویان خبرنگار در ایسنا می‌شدند و در آنجا با بخش‌های مختلف تحریریه کارشان را آغاز می‌کردند و کار در تحریریه به شکل آموزش مستقیم از افراد با سابقه و دبیران تحریریه، ادامه می‌یافت.

وی با بیان اینکه همزمان با آموزش در تحریریه، ورکشاپ‌های ایسنا نیز برگزار می‎شد، گفت: به این ترتبیب دانشجوی جوان و بی‌تجربه، وارد یک مجموعه خبری می‌شد و پس از حدود یک‌سال کار سخت و فشرده، خبرنگاران جوان می‌توانستند همگام با افراد باتجربه رسانه‌های دیگر، کار حرفه‌ای‌شان را به خوبی انجام دهند.

 

ایسنا قابل‌اعتمادترین رسانه کشور است

خش‌اندیش با اشاره به اینکه از نظر بسیاری از کارشناسان، ایسنا قابل اعتمادترین خبرگزاری کشور است، گفت: تجربه ایسنا را می‌توان به عنوان یک نمونه موفق در کشورهای درحال توسعه بررسی کرد.

وی ادامه داد: زمانی که با امکانات کم و نیروی انسانی محدود، یک فعالیت حرفه‌ای را شروع کنید، این تجربه ۱۸ سال در ایسنا کار می‌کند و بنابر ارزیابی‌هایی که وزارت ارشاد در کشور دارد، ایسنا در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ رتبه اول و در سال جاری رتبه دوم خبرگزاری‌های کشور را به دست آورده است.

خش‌اندیش با تأکید بر اینکه در طول ۱۸ سال فعالیت ایسنا تاکنون این خبرگزاری محکومیت قضایی نداشته است، خاطرنشان کرد: شاید بتوان ایسنا را کارآمدترین مدرسه تربیت خبرنگار در کشور دانست، جایی که بسیاری از دانشجویان پس از آموزش‌های نظری در دانشگاه‌ها، کار عملی را یاد می‌گیرند.

معاون آموزش ایسنا در پایان گفت: وضعیت امروز ایسنا تأکید بر استفاده از نیروهایی است که پیش از این جایی کار نکرده‌اند و با این روش ما شاید صدها خبرنگار در سراسر کشور در این مدت تربیت کردیم که در فضای رسانه‌ای کشور مشغول به کار هستند و این موضوع در پاسخ به نیازهای جدید و رشد خبرگزاری در کشور همگام بوده است.

گفتنی است نشست «آموزش ارتباطات و رشته‌های آن در ایران و مالزی»، سومین نشست سمینار بین‌المللی «رسانه‌ و ارتباطات، تجربیات ایران و مالزی» بود که روز دوشنبه، ۱۹ تیرماه در دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی برگزار شد.

 

AtnaNews Telegram

اخبار مرتبط

[ad_2]

لینک منبع