مدالی که ریاضیدانان تراز اول جهان را با آن می‌شناسند

[ad_1]

مدال “فیلدز” که نام رسمی آن “مدال بین‌المللی اکتشافات برجسته در ریاضی” است، توسط «جان چارلز فیلدز» (۱۸۶۳–۱۹۳۲)، پروفسور ریاضیات دانشگاه “تورنتو”، پایه‌گذاری شد.

به گزارش عطنا به نقل از ایسنا، مدال فیلدز هر چهار سال یک بار در “کنگره بین‌المللی ریاضی” به ریاضیدان‌های برجسته زیر ۴۰ سالی اعطا می‌شود که دستاورد قابل‌توجهی در علم ریاضیات داشته‌اند.

در سال ۱۹۲۴ “کنگره بین‌المللی ریاضیات” در تورنتو تصویب کرد که در هر بار برگزاری این کنگره، دو مدال طلا به ریاضیدانان جوان دارای کشف مهمی در ریاضی اعطا شود. پروفسور جی سی فیلدز، ریاضیدان کانادایی که در این سال دبیر کنگره بود، پیشنهاد پایه‌گذاری این جایزه را داد و سرمایه لازم برای تثبیت کردن مدال فیلدز را تامین کرد و این مدال هم به افتخار خود وی نامگذاری شد.

در سال ۱۹۶۶ توافق شد که با هدف بسط دادن تحقیقات در زمینه ریاضی، در هر بار برگزاری کنگره بین‌المللی ریاضیات، چهار مدال به چهار نامزد برتر اعطا شود.

مدال فیلدز معمولا نزدیک‌ترین جایزه به جایزه نوبل به شمار می‌آید و همراه با یک جایزه ۱۵ هزار دلار کانادا به برندگان اعطا می‌شود. این جایزه اولین بار در سال ۱۹۳۶ به دو ریاضیدان به نامهای لارس آلفورس و جسی داگلاس اهدا شد و از سال ۱۹۵۰ تاکنون به طور منظم اهدا شده است.

جایزه نوبل توسط شیمیدان سوئیسی و مخترع دینامیت به نام آلفرد نوبل پایه‌گذاری شد اما نوبل چون مخترع و صنعت‌گر بود، جایزه‌ای برای ریاضیات در نظر نگرفت و به ریاضی یا علوم نظری علاقه‌ای نداشت. در واقع، جوایز نوبل برای دانشمندانی در نظر گرفته شده که اختراعات و کشفیات‌شان بالاترین فایده عملی را برای بشریت داشته باشند.

فیلدز، شاخص مهمی در حوزه تحقیقات علم ریاضیات به شمار می‌آید و تعداد قابل توجهی از برندگان آن اغلب در حوزه‌های بسیار انتزاعی مانند هندسه جبری و توپولوژی جبری فعالیت داشته‌اند.  تقریبا نیمی از این افراد در “موسسه مطالعات پیشرفته” (Institute for Advanced Study) در پرینستون مشغول به تحقیق بوده‌اند.

در پشت مدال هم یک جمله لاتین با معنی “ریاضی‌دانان سراسر جهان به اتفاق، این جایزه را به دلیل آثار برجسته تقدیم می‌دارند” درج شده است.

“کمیته مدال فیلدز” توسط” کمیته اجرایی اتحادیه بین‌المللی ریاضیات” (IMU) انتخاب می‌شود و رئیس آن معمولا رئیس اتحادیه بین‌المللی ریاضی است. نام رئیس کمیته رسانه‌ای می‌شود اما اسامی اعضای دیگر آن تا قبل از اعطای مدال در کنگره ریاضی افشا نمی‌شود.

این مدال از طلا ساخته شده و روی آن تصویری از نیمرخ ارشمیدس به همراه نامش و جمله‌ لاتین”TRANSIRE SUUM PECTUS MUNDOQUE POTIRI” با مضمون “خود را بشناس تا جهان را دریابی” حک شده است.

در پشت مدال هم یک جمله لاتین با معنی “ریاضی‌دانان سراسر جهان به اتفاق، این جایزه را به دلیل آثار برجسته تقدیم می‌دارند” درج شده است.

همچنین در پشت مدال تصویری از یک شاخه‌ زیتون به چشم می خورد و در پشت شاخه‌ زیتون هم تصویری از یک کره است که در یک استوانه با ارتفاع و قطر قاعده‌ای برابر قطر کره محاط گشته است. ارشمیدس ثابت کرد این کره حجمش دقیقا برابر دوسوم حجم استوانه است و مساحتی برابر دوسوم مساحت استوانه دارد.

جایزه‌ فیلدز به نسبت سایر جوایز علمی ازجمله آبل و نوبل دارای ارزش مادی بالایی نیست با این‌ حال ارزش معنوی این جایزه به قدری بالاست که از سال ۱۹۳۶ ریاضی‌دانان تراز اول جهان را با کسب این جایزه می‌شناسند.

مریم میرزاخانی، اولین زن در دنیاست که موفق شد این جایزه را از آن خود کند. آرتور آویلا (Artur Avila) نیز اولین دانشمندی است که از آمریکای لاتین برنده این جایزه شده است.

میرزاخانی در سال ۲۰۱۴ به دلیل انجام تحقیقات در زمینه «دینامیک و هندسه سطوح ریمانی و فضاهای پیمانه‌ای آنها» برنده مدال فیلدز شد. زمینه تحقیقاتی وی مشتمل بر نظریه “تایشمولر”، هندسه “هذلولوی”، نظریه “ارگودیک” و هندسه “هم‌تافته” بود.

برندگان جایزه فیلدز از سال ۱۹۳۶ تا ۲۰۱۴ عبارت اند از:

سال ۱۹۳۶: لارس والریان آلفورس (Lars Valerian Ahlfors) از دانشگاه هاروارد و جسی داگلاس (Jesse Douglas) از موسسه فناوری ماساچوست.

سال ۱۹۵۰: لران شوارتس (Laurent Schwartz) از دانشگاه نانسی. آتله سلبرگ (Atle Selberg) از موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون.

سال ۱۹۵۴: کونیهیکو کودایرا (Kunihiko Kodaira) از دانشگاه پرینستون. ژان-پیر سر (Jean-Pierre Serre) از دانشگاه پاریس.

سال ۱۹۵۸: کلاوس فریدریش راس (Klaus Friedrich Roth) از دانشگاه لندن. رنه تام (René Thom) از دانشگاه استراسبورگ.

سال ۱۹۶۲: لارش وی هرماندر(Lars V. Hörmander) از دانشگاه استکهلم. جان ویلارد میلنور (John Willard Milnor) از دانشگاه پرینستون.

سال ۱۹۶۶: مایکل فرانسیس آتیا (Michael Francis Atiyah) از دانشگاه آکسفورد.  پل جوزف کوهن (Paul Joseph Cohen) از دانشگاه استنفورد. الکساندر گروتندیک (Alexander Grothendieck ) از دانشگاه پاریس. استیو اسمیل (Stephen Smale) از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی.

سال ۱۹۷۰: آلن بیکر (Alan Baker) از دانشگاه کمبریج. هیسوکه هیروناکا (Heisuke Hironaka) از دانشگاه هاروارد. سرگئی پی. نووینکوف (Serge P. Novikov) از دانشگاه مسکو. جان گریگز تامپسون (John Griggs Thompson) از دانشگاه کمبریج.

سال ۱۹۷۴: انریکو بومیه‌ری (Enrico Bombieri) از دانشگاه پیزا. دیوید برایانت ممفورد (David Bryant Mumford) از دانشگاه هاروارد.

سال ۱۹۷۸: پیر رنه دلین (Pierre René Deligne ) از پژوهشگاه علوم پیشرفته در فرانسه. چارلز لوئیز ففرمان (Charles Louis Fefferman ) از دانشگاه پرینستون. گریگوری الکساندرویچ مرگلیس (Gregori Alexandrovitch Margulis) از دانشگاه مسکو. دانیل جی. کوئیلن (Daniel G. Quillen ) از موسسه فناوری ماساچوست.

سال ۱۹۸۲: آلن کن (Alain Connes) از پژوهشگاه علوم پیشرفته فرانسه. ویلیام پی ثرستن (William P. Thurston)  از دانشگاه پرینستون. شینگ-تونگ یائو (Shing-Tung Yau) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون.

سال ۱۹۸۶: سایمون دونالدسون (Simon Donaldson) از دانشگاه آکسفورد. گرد فالتینگس (Gerd Faltings) از دانشگاه پرینستون. مایکل فریدمن (Michael Freedman) از دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیه‌گو.

سال ۱۹۹۰: ولادیمیر درینفلد (Vladimir Drinfeld) از موسسه فیزیک خارکف. وان آر جونز (Vaughan Jones) از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی. شیگه‌فومی موری (Shigefumi Mori ) از دانشگاه کیوتو. ادوارد ویتن (Edward Witten) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون.

سال ۱۹۹۴: پیر-لوئی لیون (Pierre-Louis Lions ) از دانشگاه پاریس-دوفن. ژان-کریستف یوکوز (Jean-Christophe Yoccoz) از دانشگاه پاریس-جنوب در فرانسه. ژان بورگن (Jean Bourgain) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون. افیم زلمانوف (Efim Zelmanov) از دانشگاه ویسکانسین.

سال ۱۹۹۸: ریچارد ایی. بورچردز (Richard E. Borcherds) از دانشگاه کمبریج. دبلیو. تیموتی گاورز (‌ W. Timothy Gowers) از دانشگاه کمبریج. ماکسیم کنتسویچ از پژوهشگاه علوم پیشرفته در فرانسه. کورتیس تی مک مولن (Curtis T. McMullen) از دانشگاه هاروارد.

سال ۲۰۰۲: لوران لافورگ (Laurent Lafforgue) از پژوهشگاه علوم پیشرفته در فرانسه. ولادیمیر وایودسکی (Vladimir Voevodsky) از موسسه مطالعات  پیشرفته در پرینستون.

سال ۲۰۰۶: آندری اکونکوف (Andrei Okounkov) از دانشگاه پرینستون. گریگوری پرلمان (Grigori Perelman) از روسیه که جایزه را تحویل نگرفت. ترنس تائو (Terence Tao) از دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس. وندلن ورنر (Wendelin Werner) از دانشگاه جنوب-پاریس در فرانسه. ایلان لیندن اشتراوس.

سال ۲۰۱۰: نگو باو چائو (Elon Lindenstrauss) از موسسه مطالعات پیشرفته پرینستون. استانیسلاو سمیرینف (Stanislav Smirnov) از دانشگاه ژنو سوئیس. سدریک ویلانی (Cédric Villani) از اکول نرمال دو سوپریور در لیون و موسسه انه آنری یوانکاره.

سال ۲۰۱۴: مریم میرزاخانی از دانشگاه استنفورد. آرتور آویلا (Artur Avila) از دانشگاه پاریس دیدرو. مانجول بارگاوا (Manjul Bhargava) از دانشگاه پرینستون. مارتین هایرر (Martin Hairer) از دانشگاه وارویک.

[ad_2]

لینک منبع

خروج زنان ورزشکار و نخبه بدون اجازه شوهران ممکن می‌شود؟

[ad_1]

طرح مجلس براي تسهيل خروج زنان از كشور؛

هفته گذشته پروانه سلحشوری، رییس فراکسیون زنان مجلس اعلام کرد: «در پی بروز مشکلاتی برای برخی خانم‌های ورزشکار، طرح تسهیل خروج زنان از کشوربا قید دوفوریت تقدیم هیات رییسه مجلس شد» و در تشریح این طرح گفت: «در این طرح پیش‌بینی شده که در موارد اضطرار این زنان بتوانند با تایید دادستانی از کشور خارج شوند.

به گزارش عطنا به نقل از اعتماد، موارد اضطرار تعریف شده و خروج از کشور برای معالجه نیز در این زمره پیش‌بینی شده است.» اعضای فراکسیون زنان مجلس ۵ سال پس از آخرین تغییر در قانون گذرنامه، طرحی را به هیات رییسه ارایه کرده‌اند که بر خلاف لایحه پیشین در جهت تسهیل خروج زنان از کشور طراحی شده است. آخرین بار که قانون گذرنامه مورد اصلاح قرار گرفت، سال ٩١ بود که کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی لایحه‌ای را تصویب کرد که طی آن زنان مجرد زیر ۴۰ سال نیز در زمره «افراد تحت ولایت و قیمومیت» قرار گرفتند. در پی تصویب این لایحه که هم با انتقادهایی همراه بود و هم واکنش‌های عمومی بسیاری به دنبال داشت، حقوقدانان و فعالان حقوق زنان و کارشناسان امر در داخل و خارج از کشور انتقادات زیادی به این لایحه وارد کردند.

در چند سال اخیر موارد متعددی از ممنوع‌الخروجی زنان ورزشکار تیم‌های ملی را با مشکلاتی مواجه کرد و در عین کار فعالان حقوق زنان نسبت به این قانون واکنش‌هایی داشتند که در نهایت باعث شد قانون گذرنامه مجددا مورد بازنگری قرار گیرد و اعضای فراکسیون زنان طرحی را برای اصلاح بند ٣ ماده ١٨ این قانون به مجلس تقدیم کنند. بند ٣ ماده ١٨ قانون صدور گذر نامه می‌گویدزنان شوهردار ولو کمتر از ١٨ سال تمام با موافقت کتبی شوهر و در موارد اضطراری اجازه‌ دادستان شهرستان محل درخواست گذرنامه که مکلف است نظر خود را اعم از قبول درخواست یا ردآن حداکثر ظرف سه روز اعلام دارد، کافی است‌.»

سال ٩۴ بود که ممنوع الخروج شدن نیلوفر اردلان، کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان ایران از سوی همسرش در آستانه مسابقات قهرمانی آسیا خبرساز شد، ممنوع الخروج شدن کاپیتان تیم ملی و واکنش‌هایی که در پی داشت برای نخستین بار این قانون را به چالش کشید، نخستین بار بود که همسر یک ورزشکار با خروج عضو تیم ملی از کشور برای شرکت در مسابقات بین‌المللی مخالفت می‌کرد. اردلان همان روزها در اینستاگرامش نوشت: «من از طریق انجمن حقوق زنان پیگیر این موضوع خواهم بود. من برای تفریح خارج از ایران نمی‌روم. هدفم اعتلای پرچم و کشورم است. مگر بعد از نایب‌قهرمانی در داخل سالن گوانجو چه چیزی عاید ما شد؟ همان طور که پسرها مشکل سربازی دارند و راه‌حلی برایش پیدا می‌شود، باید کاری هم برای بانوان صورت بگیرد. مگر چه فرقی بین ما است؟ من زن و مادر هستم و از حقم در این دو مقوله نمی‌گذرم.» با وجود تمام واکنش‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی و حتی میان مسوولان ورزشی کشور به این اتفاق مطرح شد، بعضی از مسوولان هم با این توجیه که این مساله خانوادگی است، از کنار این اتفاق گذشتند.

هرچند در خصوص این طرح برخی از نظرات حکایت از‌ آن دارد که ممکن است تصویب این قانون در تطبیق مقررات و ارزش‌های اسلامی قابل دفاع نباشد. اما هیچ کس نمی‌تواند ادعا کند که برداشت او از دین برداشتی درست است و دیگران برداشت نامناسب دارند

نیلوفر اردلان از مسابقات قهرمانی آسیا جا ماند. یک سال بعد دوباره اتفاقی مشابه خبرساز شد، همسر یکی از ورزشکاران، عضو تیم‌ملی تیراندازی با کمان بانوان معلول ایران نیز با اعلام اینکه: «به عنوان همسرش در جهت مخالفت با درخواست طلاق او از فدراسیون جانبازان و معلولین و فدراسیون تیر و کمان درخواست کردم که او را به اردوهای تیم ملی دعوت نکنند و حتی او را ممنوع‌الخروج کرده‌ام تا نتواند در هیچ تورنمنت برون‌مرزی شرکت کند. اگرچه نمی‌دانم با چه مجوزی توانست به عنوان نماینده سازمان ملل کشور را ترک کند و عازم سوییس شود،» خبر ممنوع الخروج کردن یکی از اعضا تیم ملی را تایید کرد. حالا دو سال بعد از این اتفاق، قانونگذاران به صرافت افتاده‌اند که موانع قانونی را برای بانوان نخبه و ورزشکار برطرف کنند و شاید این اقدام راه را برای برداشتن این مانع از سر راه زنان باز کند. هر چند می‌شد در میان واکنش‌ها نسبت به تقدیم این طرح به مجلس انتقاداتی از سوی برخی جریان‌های تندرو دید که این طرح را «غیرشرعی» ‌می‌دانستند، اما فراکسیون زنان مجلس پیگیری برای تصویب این طرح را در دستور کار خود قرار داده است.

علی نجفی توانا در بررسی ابعاد حقوقی این طرح در گفت‌وگو با «اعتماد» می‌گوید: «در قوانین اساسی اکثر کشورهای جهان مشابه آنچه در قوانین بین‌المللی آمده است، انسان‌ها از لحاظ جنس و نژاد و رنگ و مذهب از حقوق مساوی برخوردارند. در تطبیق با استانداردهای بین‌المللی مسلما این تساوی نشانه اعتدال و عدالت و منطق و کرامت انسانی است. هر کشوری ملاحظات و ارزش‌های بومی، عقیدتی و دینی خاصی دارد که به عنوان منبع حقوق و قانون آن کشور تلقی می‌شود. امروز یکی از منابع حقوق در دنیا آداب و سنن، اخلاق، دین و ارزش‌های فرهنگی کشورهاست. در خصوص زنان متاسفانه در کشور ما آن گونه که باید حقوق این قشر از جامعه ایرانی، به نحو مطلوب مورد حمایت و حراست قرار نگرفته است. به گونه‌ای که از اشتغال تا انتصابات و سایر موارد برخی گروه‌ها با استعانت از برخی منابع با نوعی نگاه افتراقی به آن توجه می‌کنند. نتیجه این نگاه تقلیل حقوق زنان نسبت به مردان است.

اصولا محروم کردن زنان از مسافرت، مگر با اجازه همسر دارای ریشه‌ای تاریخی است و برمی‌گردد به زمانی که زن منزل و مایملک مرد تلقی می‌شد. در دنیای امروز زنان با تحصیلات عالیه و تخصص‌های فاخر در انجام مسوولیت‌های اداری و تخصصی، نشان داده‌اند که از مردان چیزی کمتر ندارند فلذا اعطای حق تعیین سرنوشت باید از بدیهیات تلقی شود، نه آنکه این سرنوشت را به دست فرد دیگری بدهیم که او با توجه به سلایق و علایق فردی یا به دلیل نگاه‌های خاصی که به جنس مخالف دارد و زن را مطیع خود تلقی می‌کند.»

او ادامه می‌دهد: «طرحی که اخیرا در مجلس مطرح شده طرحی لازم و ضروری است. زیرا این طرح تجلی نیاز جامعه و نشان از واقع‌بینی نمایندگان مجلس نسبت به مسائل جامعه دارد. شاید تصویب این طرح به صورت قانون در مواردی باعث استفاده‌های غیرمنطقی یا سوءاستفاده از این قانون شود اما واقعیت این است که ما نباید با خوف عدم اجرای قانون، حقوق مورد نیاز و طبیعی و انسانی بخش مهمی از مردم جامعه را از آنان سلب کنیم. هرچند در خصوص این طرح برخی از نظرات حکایت از‌ آن دارد که ممکن است تصویب این قانون در تطبیق مقررات و ارزش‌های اسلامی قابل دفاع نباشد. اما هیچ کس نمی‌تواند ادعا کند که برداشت او از دین برداشتی درست است و دیگران برداشت نامناسب دارند.»
طرح فراکسیون زنان قرار است در مجلس بررسی شود، باید دید نمایندگان با چه رویکردی با این موضوع روبه‌رو خواهند شد؛ موضوعی که برای بسیاری از ورزشکاران زن بعد از اتفاقاتی که در سال‌های اخیر به وقوع پیوست، اهمیت دوچندان پیدا کرده است.

AtnaNews Telegram

اخبار مرتبط

[ad_2]

لینک منبع